Ovidio Murguía de Castro

Ovidio Murguía de Castro (Lestrove (Dodro), 1871 - ?, 1900) foi un pintor galego. Fillo dos escritores Rosalía de Castro, de quen herda o seu sentimento artístico, e Manuel Murguía, queda orfo de nai ós 14 anos feito que sen dúbida afectará á súa evolución pictórica.
Comenzou a pintar en Santiago de Compostela, na Real Sociedad Económica de Amigos del País, da que era profesor José Fenollera. En 1895 trasladase a Madrid, pero non segue os camiños habituais ingresando na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando nin solicitando as posibles pensións para Roma, entón pouco menos que imprescindible para facer carreira oficial.
O seu parentesco co novelista Alejandro Pérez Lugín, en cuxa casa residiu, permiteulle asistir a tertulias literarias e relacionarse con artistas. Sae ó campo, á zona da sierra de Guadarrama, a pintar paisaxe do natural, e acode con frecuencia ó Museo del Prado, onde realiza copias de grandes mestres, para exercitarse no oficio de pintor.

Seu pai, home ambicioso, relacionao con políticos influíentes da época para os que realizará escenas de xénero, moi en boga entón, e decoracións murais para os seus palacios. Ovidio cumpre estes encargos, aínda que a regañadentes, ata que decide liberarse deles por completo e vivir alegremente, á bohemia, unha vida que a súa precaria saúde non lle tolera.

Concurríu a algunhas exposicións, pero a súa cortísima vida non lle permitíu cuaxar a obra á que sen dúbida o seu temperamento estaba destinado.

A pintura de Ovidio Murguía figura nos museos de Galicia, especialmente nos de Pontevedra e A Coruña, onde está a máis representativa.
Faleceu prematuramente de tuberculose en 1900 con tan só 28 anos de idade, feito que máis tarde faría que fose encadrado dentro da denominada Xeración Doente galega.